Με βάση την ισχύ της ικανότητας μιας ουσίας να αποκτά ηλεκτρόνια, μπορεί να ταξινομηθεί σε ισχυρά οξειδωτικά, μέτρια οξειδωτικά και ασθενή οξειδωτικά για να περιγράψει χονδρικά την απόδοσή της στις αντιδράσεις οξειδοαναγωγής. Ωστόσο, τα όρια αυτής της ταξινόμησης είναι ασαφή. Μερικές φορές, το όριο βασίζεται στο οξυγόνο (O2/H2O, E∅=1.229V [2]) και σε ιόντα σιδήρου (Fe3+/Fe2+, E∅=0.771V [2]). Τα είδη με οξειδωτική ισχύ μεγαλύτερη από αυτή του οξυγόνου είναι ισχυρά οξειδωτικά, αυτά που είναι πιο αδύναμα από αυτά των ιόντων σιδήρου είναι αδύναμα οξειδωτικά και αυτά που βρίσκονται στο ενδιάμεσο είναι μέτρια οξειδωτικά. Ανάλογα με τον βαθμό επικινδυνότητάς τους διακρίνονται σε πρωτογενή οξειδωτικά και δευτερεύοντα οξειδωτικά.
Τα οξειδωτικά ταξινομούνται σε ανόργανα οξειδωτικά και οργανικά οξειδωτικά ανάλογα με τη χημική τους σύσταση. Μπορούν επίσης να ταξινομηθούν στις ακόλουθες τρεις κατηγορίες ανάλογα με το μέσο που απαιτείται για την αντίδραση οξείδωσης:
(1) Οξειδωτικά όξινου μέσου (π.χ. υπεροξείδιο του υδρογόνου, υπεροξικό οξύ, διχρωμικό νάτριο, χρωμικό οξύ, νιτρικό οξύ, υπερμαγγανικό κάλιο, υπερθειικό αμμώνιο).
(2) Οξειδωτικά μέσα σε αλκαλικά μέσα (π.χ. υποχλωριώδες νάτριο, υπερανθρακικό νάτριο, υπερβορικό νάτριο, υπερβορικό κάλιο).
(3) Οξειδωτικά μέσα σε ουδέτερα μέσα (π.χ. βρώμιο, ιώδιο).
